یادداشت و تفسیر
حسینیه امت ساز مهرداد بذرپاش
حسینیه امت ساز
وزارتخانه جدید و مدیران بی‌کفایت محمدرضا سبزعلیپور
وزارتخانه جدید و مدیران بی‌کفایت
باز هم ساده‌انگاری در مشکلات نظام تعلیم و تربیت اردوان مجیدی
باز هم ساده‌انگاری در مشکلات نظام تعلیم و تربیت
کشور با من بمیرم تو بمیری اداره نمی‌شود! حسین شریعتمداری
کشور با من بمیرم تو بمیری اداره نمی‌شود!
پروژه آمریکایی تغییر دولت عراق سید‌محمدمهدی غمامی
پروژه آمریکایی تغییر دولت عراق
پیوستن به اوراسیا؛ خوب یا بد محسن زنگنه
پیوستن به اوراسیا؛ خوب یا بد
چرا از ترامپ متشکریم؟ حسین رجایی
چرا از ترامپ متشکریم؟
انتخابات و جریان نفوذ! محمدکاظم انبارلویی
انتخابات و جریان نفوذ!
آرشیو
امام و رهبری
منطق منع مذاکره با آمریکا، جلوگیری از نفوذ این کشور است رهبر انقلاب:
منطق منع مذاکره با آمریکا، جلوگیری از نفوذ این کشور است
سد محکمی که آمریکا را به گوشه رینگ برد گروه سیاسی لرسو
سد محکمی که آمریکا را به گوشه رینگ برد
با تمسک به سیدالشهداء(ع) در مقابل آمریکا کوتاه نمی‌آییم رهبر انقلاب: سپاه در داخل و خارج از کشور دارای عزت است
با تمسک به سیدالشهداء(ع) در مقابل آمریکا کوتاه نمی‌آییم
آرشیو
حوادث
گزارش
عوارض تاریخ انتخابی روز تولد برای مادر و نوزاد آرزوهای فانتزی و ریسک بر سر سلامت کودک
عوارض تاریخ انتخابی روز تولد برای مادر و نوزاد
کتابفروشی نُقلی شهر با ۵۸ سال قدمت سعیده اسدیان
کتابفروشی نُقلی شهر با ۵۸ سال قدمت
اجاره بهای خانه‌های من صلوات است بر محمد و آل محمد (ص) «صاحب‌خانه‌ صلواتی» ایران را بشناسید
اجاره بهای خانه‌های من صلوات است بر محمد و آل محمد (ص)
شکر خدا سرطان دارم من مهدی شادمانی‌ام!
شکر خدا سرطان دارم
 400 سال جنگ بر سر یک آبراهه باریک! داستان خبرسازترین تنگه دنیا
400 سال جنگ بر سر یک آبراهه باریک!
جمع‌آوری یک میلیارد ریال برای سیل‌زدگان مسجدی که ۵۰۰ نیازمند را زیر پوشش دارد/
جمع‌آوری یک میلیارد ریال برای سیل‌زدگان
برنامه‌ای که زندگی مشترک را آموزش می دهد بفرمائید کامتان را شیرین کنید!/
برنامه‌ای که زندگی مشترک را آموزش می دهد
آرشیو
بسته فرهنگی؛

نویسنده و کارگردان تئاتر گفت: در سبد مصرفی خود تقریبا" بسته فرهنگی نداریم و اگر به صورت جزئی هم چنین بسته‌ای باشد، تئاتر جزو آن نیست؛ که خب هرچه به لحاظ اقتصادی ضعیف‌تر شویم، همین بخش جزئی هم حذف می‌شود.

کد خبر: ۲۱۸۳۳
تاریخ انتشار: پنجشنبه ۱۳ تیر ۱۳۹۸ ساعت ۱۹:۱۶

به گزارش لرسو؛ قرار است در عصرگاهان و شب‌های پیشِ رو، صحنه‌های تئاتر اردبیل فصل پرکاری را تجربه کنند. علی حسن‌زاده با تئاتر «اردبیللی‌لر» کلید این کار را خواهد زد و امیدوار است اجرای این اثر، آغاز خوبی برای ارتباط‌گیری با مخاطب و جان گرفتن  هنر کم‌رمق تئاتر در این شهر باشد.

در یکی از روزهای گرم ماه مبارک رمضان پای تمرین گروه نشستم. ایام صیام هیچ اثری بر تلاش و جدیّت و شور و شوق جمع نداشت. من خانواده‌ای را روی صحنه می‌دیدم که در تکاپوی ساختن و پروردن بود. بازساختن بخشی از هنر که قادر است اهرم ثقیل فرهنگ را بالاتر ببرد.

بر آن شدم تا فرصتی از کارگردان قرض بگیرم و از وی درباره این کار پرسش‌هایی داشته باشم. خوشبختانه چنان که انتظار می‌رفت با رویی گشاده پذیرفتند و صمد واحدی‌زاده -از پیشکسوتان فعال تئاتر اردبیل- نیز در این گپ و گفت با ما همراه شد که ماحصل این گفت‌وگوی صمیمی به بهانه نزدیک شدن به روز اجرا در پی می‌آید:

کلیاتی از تئاتر اردبیللی‌لر برای مخاطبان ما بفرمایید.

داستان نمایش اردبیللی‌لر با الهام از یک سری وقایع تاریخی نوشته شده است. به عبارتی، داستانی است با الهام از تاریخ، نه روایت خود تاریخ. شخصیت‌های این داستان هم شخصیت‌های واقعی آن دوران هستند؛ از جمله: باباخان، میرزا بیوک آقای وهاب‌زاده، میرزا علی اکبر مجتهد و آقا دایی که از شخصیت‌های مهم این شهر است. این اثر برای شناساندن وضعیت تاریخی اردبیل روی صحنه می‌رود و برای ساختن لحظات خوش و افزایش نشاط اجتماعی، در قالب کمدی نوشته شده است.

تئاتر اردبیل خوشبختانه به لحاظ حضور گاه به گاهِ بین‌المللی، تئاتری فرهیخته است اما امید می‌رود این اثر در ژانر کمدی به عنوان اثری شاخص و ماندگار در تاریخ تئاتر منطقه ثبت شود.

نویسنده و کارگردان اثر، خودم هستم و صمد واحدی‌زاده، شهرام پوردنیا، لیلی نظری، خداوئردی خسروی، نیلوفر همرنگ، فردین آقامرادی، اردشیر زاهد و فرزاد پناهنده بازیگران اصلی آن هستند.

ایده کار از کیست و چطور چنین کاری صورت گرفت؟

ایده و طرح اصلی از خودم بود؛ به این دلیل که احساس کردم مردم اردبیل با برخی وقایع تاریخی منطقه خود قرابتی ندارند، گرچه این حوادث تأثیر عمیقی بر آن داشته است. این سبب شده با وجود داشتن افراد بلند مرتبه، برخی افراد خصوصا" عده‌ای که از این شهر مهاجرت کرده‌اند چون ارزش‌ها و افتخاراتی از این شهر سراغ ندارند به شهرشان دلبسته و به اردبیلی بودن خود مفتخر نیستند. بر این اساس، از آن مقطعی که بسیار مصیبت‌آمیز هم بوده و اردبیل در اوج فلاکت تاریخی خود به سر می‌برده، موردی را برگزیدم که به عزت و فتوت و غیرت و جوانمردی مردم این دیار تأکید بیشتری دارد و به آنها یادآوری می‌کند.

با این تفکر چنین طرحی را با اقتباس از تاریخ معاصر اردبیل ابتدا روی کاغذ آوردم و سپس بر اجرای صحنه‌ای آن مصمم شدم. با این کار خواستم به مردم اردبیل بگویم که شما تاریخ غرورآمیز و شخصیت‌های بزرگی دارید و با یادآوری اینها شاید جایگاهشان را به خودشان معرفی کنم.

چرا یک اثر تاریخی در ژانر کمدی کار می‌شود؟

در کنار این ادعا که تئاتر اردبیل را تئاتری فاخر معرفی می‌کنیم، اما این فخر و افتخار بیشتر به جشنواره‌ها محدود می‌شود و چنان‌که شایسته مردم است نتوانسته با آنها ارتباط برقرار کند.  علت این قضیه را نمی‌دانم اما گرایش و رغبت مردم به طنز بیش از سایر گونه‌هاست؛ از این رو برای کشاندن مردم به سالن‌ اجرا و فراهم کردن این امکان که حرفم را بزنم، قالب طنز را انتخاب کردم.

آیا در پیشینه تئاتر اردبیل چنین کاری را داشته‌ایم که واقعه‌ای تاریخی در ژانر طنز و فکاهی به نمایش در آید؟

زمانی مرحوم داوود جلایی -از بزرگان پیشرو تئاتر اردبیل- اثری به نام «چَپو» کار کرده بودند. خودم هم کاری در خصوص معرفی شاه اسماعیل صفوی و جایگاه ارزشمند اردبیل و اردبیلی‌ها در پرونده هنری خود دارم اما بیش از این اطلاعی ندارم.

پیش‌بینی شما از بازخورد کار در بین مخاطبان چیست؟

پیش‌بینی که نه؛ آرزو می‌کنیم استقبال خوبی داشته باشیم؛ چرا که با توجه به وضعیت کنونی، هر چند مدعی تئاتر خوب هستیم اما استقبال کمرنگی را از سوی مخاطب شاهدیم. با این حال معتقدیم اگر کسی یک بار به تماشای این تئاتر بنشیند، بار دوم با افراد بیشتری برای تماشای مجدد بازمی‌گردد و به نوعی مُبلّغ کار خواهد شد.

چرا امروز استقبال گذشته را از تئاتر نداریم؟ غیر از بحث اقتصاد چه دلایلی را دخیل می‌دانید؟

واحدی‌زاده: بخشی از این قضیه به خودمان برمی‌گردد. اینکه کارها رو به هجویات گذاشته و از آثار فاخر کمتر سراغ داریم.

شاید به مذاق برخی خوش نیاید، اما از سال 89 کار پر محتوا کمتر داشته‌ایم.

این را در قیاس با گذشته می‌گویم. در سال 61 بلیت نمایش «سایه» که در سالن مدرسه اجرا می‌شد، بازار سیاه داشت. بلیت 20 تومانی تا 50 تومان فروش رفت.

به نظر من همه تقصیر متوجه مردم نیست. خود ما تئاتری‌ها هم سلیقه و خواست آنها را تأمین نمی‌کنیم و پاسخگوی این سطح از مطالبه نیستیم.

موضوع اقتصاد را چقدر تأثیرگذار می‌بینید؟

حسن‌زاده: بسیار مؤثر می‌دانم. در سبد مصرفی خود تقریبا" بسته فرهنگی نداریم . اگر به صورت جزئی باشد هم، تئاتر جزو آن نیست و خب هرچه به لحاظ اقتصادی ضعیف‌تر شویم همین بخش جزئی هم حذف می‌شود.

در دیگر جاهای دنیا، تئاتر با یارانه دولتی اداره می‌شود و حمایت به فروش کار وابسته نیست. این در حالی است که امروز تئاتر ما را وارد بحث خصوصی‌سازی کرده‌اند تا خودش پول‌سازی کندا این ممکن بود اما تنها در شرایطی که آقای واحدی‌زاده گفتند؛ اینکه تئاتر مردمی باشد.

زمانی زندگی تئاتر وابسته به مردم بود، اما جشنواره‌زدگی سبب شد آثار برای شرایط خاص و مخاطبان خاص تولید شود. از این رو ارتباط عمومی قطع شد و مردم آنقدر تئاتر ندیدند تا به طور کلی فراموش کردند اصلا" تئاتر چیست. یعنی سیاستگذاران کاری کردند که تنها نیت آنها را برآورده کنیم و  برای مخاطبان محدود به جشنواره‌ها تئاتر بسازیم. ما هم غرق این رؤیا به خواب رفتیم و تسلیم این تصمیم شدیم، لذا کارهایی را تولید کردیم که تنها خوشایند همین دسته شد. حال پس از 30 سال از ما می‌خواهند به سمت مردم برگردیم. سخت بشود به چنان جایگاهی بازگشت چون پل‌های بین ما ریخته و سقوط کرده و بازسازی این ارتباط سرمایه‌گذاری کلان و گذشت زمانی نسبتا" طولانی را می‌طلبد.

حمایت دولتی داشته‌اید؟

در شرایطی که جایی برای تمرین نداشیم و اجاره سالن، هزینه هنگفتی در بر دارد، مدیرکل وقت کتابخانه‌های استان به ما اجازه دادند از سالن بیضا برای این منظور استفاده کنیم.

اسپانسر و پشتیبان چطور؟

غیر از حوزه هنری استان که در هزینه لباس و دکور و .. در کنارمان بودند، دلگرمی و حضور بسیاری از هنرمندان و فرهنگ‌دوستان در فضای مجازی بود که به صورت خودجوش و داوطلبانه و از سر مهر اقدام به تبلیغ کار و دعوت از مردم برای تماشای آن کرده‌اند. این حرکت برایم بسیار جالب و شوق‌براَنگیز است.

حرف آخر ...

واحدی‌زاده: حرف بسیار است؛ گوش شنوا کم. اغلب حرف‌های ما تئاتری‌ها در بیشتر رسانه‌ها و تریبون‌ها گفته و تکرار شده اما نتیجه مثبت و درخوری نداشته است. می‌گویند حال تئاتر خوب است در حالی که وضعیت فعلی تنها توجیهی بر بیلان کاری آنهاست. کو تئاتری که ارزش داشته باشد مخاطب ساعتی از وقت خود را صرف آن کند؟ منِ تئاتری، کار فاخری در این حد نمی‌بینم.

اینکه روی صحنه دو نفر بر سر و کله هم بکوبند، جماعتی به آن بخندند و عده‌ای بیلان کار خود را بر اساس آن ارائه کنند، به نظر من تئاتر نیست؛ ابتذال است.

حسن زاده: به یاد دارم زمانی متنی ارائه دادیم. پس از مدتی طولانی رد شد. علت را جویا شدیم. دیدیم روی طرح نوشته شده «نه»!.. بی‌هیچ توضیح اضافی.

واحدی زاده: یا کاری کلا" مردود بوده است، تنها به سبب نامی که برای آن انتخاب کرده‌ایم. یعنی مشکل محتوایی نداشته و تنها نام آن را دلیلی برای کنار گذاشتن کل کار کافی دانسته‌اند.

چرا؟

واحدی‌زاده: من علت را در نبود افراد شایسته‌ای می‌دانم که تحصیلات آکادمیک در این حوزه ندارند و از اصل کار فاصله بسیار دارند.

به هر روی امروز من افتخار می‌کنم در این کار حضور دارم زیرا بخشی از گذشته مردم ما را روایت می‌کند. وهاب‌زاده‌ها در این شهر افتخارآفرینی‌های کم‌نظیری کرده‌اند، در حالی‌که امروز نامی از آنها برده نمی‌شود و شاید این اجرا به نوعی ادای دین به پیشینیان ما محسوب شود.

گفتنی‌ست در چند روز گذشته نویسنده و کارگردان این نمایش برای نمایشنامه شاه اسماعیل در نخستین جشنواره نمایشنامه نویسی میرزا آقا تبریزی و  انیمیشن کشور در دومین جشنواره پویانمایی و مجموعه‌های عروسکی صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران نامزد جایزه نویسنده برتر شده است.

به گزارش خبرگزاری فارس از اردبیل، تئاتر اردبیللی‌لر به همت حوزه هنری استان اردبیل و گروه هنری سایا 14 تا 19 تیرماه در سالن شمس عطار مجتمع فرهنگی هنری فدک روی صحنه می‌رود.

*******************  گفت‌وگو از: مریم رضائی  *******************

انتهای پیام/


 

منبع خبر: فارس

مطالب مرتبط:
برچسب ها: تئاتر فرهنگ 
برای دریافت جدیدترین بسته اخبار روز اینجا کلیک کنید   
نام:
ایمیل:
* نظر شمـا: